FacebookTwitter
Mijn 4M menu

Log in

April 2013 (Schotland II)

Opnieuw vormt het oogverblindende natuurschoon van de Schotse Hooglanden het ruige decor voor die ene lange dag die karakterweekend heet. Onder een deken van sterren, werpt de maan haar zilveren glans op de zwijgende mannen en voorziet ze de silent walk van een wonderlijke sfeer. De wind houdt haar adem vooralsnog in. Met iedere stap in de stilte maken de mannen zich verder los van de wereld van lawaai, schermpjes en urgentie. Elke meter naar voren is als een gebed om een ontvankelijk hart. “Heer, toon mij uw heerlijkheid!” De silent walk eindigt aan de oever van een meer of rivier. Natuurlijk voelen de mannen nattigheid. De skinny dip. “Dit geloven ze thuis nooit!” Twee minuten vóór het ijskoude bad, geloofden de meeste mannen het zelf ook niet. Maar ze gáán. Allemaal. De knop is om, de reis van 40 uur begint.

Voor sommigen is de reis trainingstijd, om vol te houden en niet op te geven. Voor anderen is de reis dé kans om schoon schip te maken of het gevecht met schadelijke reuzen in hun leven aan te gaan. Voor sommigen is de reis een voorbereiding op het zien van een glimp van de glorie van God of van het voeden van nieuwe hoop, het omarmen van nieuwe dromen. Anderen maken de reis niet voor zichzelf, maar voor een geliefde, met iedere stap als gebed in het hart voor hem of haar. Om dan thuis de telefoon te grijpen en tegen een vriend te zeggen: “Ik heb 40 uur lang de elementen getrotseerd en daarbij moest ik iedere minuut denken aan jou. Omdat God van je houdt. En ik ook.” Iedere man is er met zijn unieke verhaal, specifieke gebed en eigen ideeën over wat nu de beste manier is om het weekend door te komen…

Zo is er ‘de man met de hamer’. Lustig tikkend met het stuk gereedschap werkt hij zijn tentpinnetjes in Schotse bodem. Hij staat tegenover de man zonder hamer. En zonder tentpinnen. “Als ik mijn rugzak erin leg, waait hij niet weg”. Of neem ‘de man met het doekje’. Terwijl het eerste team aan de dagmars begint, staat hij daar nog bedaard en uiterst behoedzaam zijn tentdoek te ontdoen van vocht en vuil. Twee andere mannen tonen een andere variant: zij stoppen hun waterdichte camouflagenet pardoes weg en zijn klaar voor vertrek. En ook is daar ‘de man zonder schoenen’. Als een soort uitdaging aan iedere man met dure bergschoenen, wandelt hij met blote voeten in sandalen kras en kloek de bergen in. Manmoedig bedwingt hij venijnige bosjes, stenen en sneeuw tot op 777 meter hoogte. Zijn tien kalknagels en sterk verfrommelde voeten verwijt onze Duitse sportinstructeur aan die sporadische momenten dat hij noodgedwongen toch schoeisel had gedragen. Aan de 5 km sprint kan het niet liggen, want die legt hij af op Nike-slippers. Ook het team van Zwitsers - geboren in de bergen en gemaakt voor de hoogte - gedraagt zich fameus. Links en rechts halen ze teams in, ondertussen spelend in de sneeuw. Een van de mannen lijkt het mooi om zijn vriend wat harder te laten werken door een grote kei in zijn tas te stoppen. Na enige tijd ruikt (voelt) zijn vriend onraad. “Kontrolieren!” Hij opent zijn tas, ontdekt de zware kei en daar begint een wilde achtervolging over de helling. Ook sommige Nederlanders tonen zich gewiekst. Op een van de route ontvangen teams de opdracht om een brug te bouwen over de snelstromende rivier. Terwijl de 14 verspieders (één afgevaardigde van elk team) werken aan een strategie, komen 20 sterke mannen al met een complete boom aanzetten. Probleem opgelost en klus geklaard.

De mannen trekken op in teams, maar maken uiteindelijk vanuit hun eigenheid een unieke geestelijk fysieke reis. Onze God is een persoonlijke God die precies weet, waar we zitten op de route van het leven. Waar we vandaan komen, wat we meenemen, waarom we er zijn en waartoe Hij ons leiden zal. Niet het eerstvolgende bivak is het doel van de dagtocht, maar de voet van het kruis. Daar vieren alle 470 mannen avondmaal onder stormachtige, arctische omstandigheden. Om te vieren dat we mogen schuilen achter het bloed van het Lam. Daar aan de voet van het kruis, knielen mannen uitgeput, snikkend en vol overgave voor de Koning. Het markeert voor velen het einde van het verleden en de start van de toekomst. Sommigen zijn de reis aangegaan uitsluitend voor dit moment van een nieuw begin. Hun steen achterlatend – van zonde en twijfel, van angst en leugen. Frisse kracht, nieuwe hoop en heldere richting vindend.


Op één van de routes vindt een wonder plaats. De mannen verlaten bij het krieken van de dag het bivak om de berg op te gaan voor het avondmaal. Waar de tentjes een etmaal eerder op de groene vlakte zijn neergezet, is het gehele bivak ingesneeuwd. De atmosfeer is guur en het zicht is 360 graden wit. De berg is nauwelijks zichtbaar. De mannen verlaten het kamp met maar één gebed in het hart: “Toon ons uw heerlijkheid. Laat uw zon over ons opgaan.” En zo gebeurt het. Precies boven de plaats van het avondmaal, precies op het moment van de uitnodiging, de markering van het nieuwe begin, breekt de hemel open en staan de mannen daar badend in een stralende zon. Niemand kan er omheen. Iedereen weet het. Rondom wit en hierboven blauw. Dit is hemelse heerlijkheid. Dit is een glimp van Gods glorie. Dit is een wonderlijk blijk van Gods Tegenwoordigheid.

Aan het einde van de reis delen mannen wat God in hun leven heeft gedaan. De verhalen ontlokken ontroering, verwondering en diepe dankbaarheid. Er blijken veel meer wonderen van vernieuwing te hebben plaatsgevonden…

Wij hopen dat uw vrouwen het karakterologische verschil zullen opmerken tussen uw huilende afscheid en triomfantelijke terugkeer”.

Deze welluidende volzin rolt uit de mond van de purser van het KLM-toestel dat talloze Musketiers terugvloog naar hun geliefden. “En”, zo merkt hij fijntjes op, “dit toestel brengen wij zo snel mogelijk naar de hangar, om daar grondig te worden gereinigd van alle Schotse Hoogland luchten…” Het ontlokt een grommend lachsalvo uit de kelen van de talloze rode polo’s. “Laat iemand hem een polo geven”, brult een kersverse Musketier door de cabine. Hij krijgt luidkeels bijval, maar niemand piekert er over zijn zwaarbevochten trots af te staan.

Musketier ben je voor het leven.

Stichting de 4e Musketier

Postbus 40062
7504 RB ENSCHEDE

CONTACT

KVK: 08177329
BTW: NL819575136B01