FacebookTwitter
Mijn 4M menu

Log in

April 2013 (Schotland I)

De mannen zitten op de natte grond, op hun rugtas of op een blok hout. Ze maken een geintje, werken smakkend een plak roggebrood weg of scharrelen hout bijeen voor het vrolijk brandende vuur. Iemand is bij een geblesseerde neergeknield en bidt intens voor zijn gekwetste knie, een ander drinkt stilletjes de adembenemende schoonheid van helgroene sparren tegen een achtergrond van woeste sneeuwtoppen in. Een derde laat ongegeneerd een dikke scheet.

Het is zondagochtend en we zitten in de kerk. De tempel heeft geen drempel, geen deuren en geen dak. Hier, buiten in de Schotse Hooglanden hongeren de bebaarde mannen naar het Woord van God, staan hun harten wijd open voor datgene dat de Geest hen aanreikt en worden keuzes gemaakt die nog jaren door zullen dreunen. We hebben geslapen in veel te krappe tentjes, geworsteld door kniediepe sneeuw en gestreden met de elementen, van uitputting brandende spieren en de drang om op te geven.

Waarom doen al die mannen zichzelf dit aan? Waarom zoeken ze God niet gewoon in de beschutting van een witgepleisterd gebouw met klimaatcontrole? Is hun God een sadist dat de mannen zichzelf eerst moeten pijnigen voordat zij zijn troonzaal mogen betreden?

Nee, de God van deze mannen eist van niemand dat hij doorloopt tot hij geen pap meer kan zeggen, hij vraagt van niemand om nachtenlang rillend van de kou te wachten op een onzekere dageraad, hij stelt niemand als voorwaarde om blootsvoets snerpend koude rivieren te doorwaden voordat zij een glimp mogen opvangen van zijn heerlijkheid.

Het feit dat honderden kerels van 18-21 april de extremiteiten van de Schotse Hooglanden trotseren heeft niet te maken met de hardheid van God, maar met de hardheid van ons eigen hart. Het leven in luxe heeft ons van binnen vet gemaakt, de eindeloze kilometers in de auto hebben luiheid gekweekt en het aanhoren van duizenden preken, zittend op een houten stoel hebben horenden doof gemaakt. De mens is één en de ziel die niet meer weet hoe met een onverdeeld hart één doel te zoeken verliest het vermogen om Gods heerlijkheid te zien. De mannen zijn op karakterweekend, niet omdat God dat van hen eist, maar omdat ze dat zelf nodig hebben. En de openlucht kerkzaal pást deze mannen. Zingen zonder band? Laat onze longen onze instrumenten zijn. Luisteren in de regen? Laat Gods Geest ons doordrenken zoals zijn hemelwater dat doet. Raakt datgene dat we horen ons dieper dan we kunnen uiten, dan huilen en lachen we op hetzelfde moment.

Een bonkige Fries, onmiskenbaar een afstammeling van Grutte Pier stapt vervaarlijk uit zijn vurige ogen kijkend naar de routeleider, zijn stoppelbaard centimeters verwijderd van die van zijn aanvoerder. ‘Er miste iets op de paklijst’, gromt de reus, duidelijk misnoegd. De routeleider houdt zich groot en vraagt beleefd wat de Fries dan nog in zijn rugzak meegenomen had willen hebben. ‘Zakdoekjes’, fluisterde hij, nu met een zachte glimlach. ‘Zakdoekjes, want die heb ik hier vaak nodig gehad.’

Een ander, roodverbrand door de felle zon die op de ijsvelden zijn gezicht in vuur en vlam heeft gezet suggereert dat Schotlandgangers in het vervolg toch op de noodzaak van zonnebrandcrème gewezen moeten worden.

Zakdoeken en zonnebrandcrème. Wanneer de evaluatiepunten dat niveau bereikt hebben, dan heeft er een BIJZONDER weekend plaatsgevonden! De skinnydip markeerde het begin van de eindeloze dag die Karakterweekend heet. Spartelend spetterden de dartele kerels in het ijskoude smeltwater van snelstromende rivieren of stille bergmeertjes. ‘God, het water staat me aan de lippen! Red mij, want ik verdrink! Zet mij op een Rots die te hoog is voor mij.’ Zo klinkt het gebed van de mannen die zich wagen aan hun heilige ijsbad.

De hikes voeren door oerbossen, over brede en smalle paadjes, tot deze opgeslokt worden door eindeloze kilometers sneeuw en bushcraften de enige mogelijkheid is om vooruit te komen. Een team van Drentse branieschoppers is vastbesloten geen centimeter om te lopen en banjert rechtuit dwars door rivieren, puin en zompige drassigheid heen. Een beer van een vent werpt een aarzelende medewerker achteloos over zijn schouder en draagt hem met rugzak en al door een woeste bergstroom. Eén man heeft zijn schoenen uitgedaan en wil het ijswater blootsvoets trotseren. Zijn schoenen gooit hij naar de overkant, maar één schoen belandt midden in de rivier. Pijlsnel verdwijnt de schoen uit het zicht. Een teamgenoot aan de overkant van de rivier snelt op blote voeten door de sneeuw achter het schoeisel aan, springt de rivier in en vist het noodzakelijke wandeltuig uit de stroom. Dankbaar neemt zijn teammaat zijn schoen weer aan, terwijl hij opmerkt: ‘Ach, anders had ik de tocht gewoon op één schoen uitgelopen.’

Kijk, dat zijn nou Musketiers.

Het avondmaal wordt bij het vallende duister gevierd op een top of de flanken van een berg. Mannen slepen loodzware keien naar boven, onderwijl mediterend over het offer dat Jezus voor hen bracht. De lullige steentjes staan symbool voor de lullige zondes. De gemene stenen voor de gemene. Sommige mannen wankelen onder hun zondelast, lopen drie, vier meter en laten hun gewicht dan uitgeput vallen. Teamgenoten snellen toe, helpen de man zijn steen weer op te pakken en zijn weg te gaan, elke stap een smeekbede om verlossing van kwaad, geworteld op plekken waar geen mens komen kan. De stenen worden neergekwakt aan de voet van een kruis, gemaakt van wandelstokken. Daar is vergeving, een hug, een nieuwe start.

We zijn onderweg met Mozes. Uit het water getrokken, opgeleid als prins van Egypte en beland in de woestijn. Geroepen door God, uitgroeiend tot bevrijder en leider van het volk van God sterft hij uiteindelijk als knecht. De knecht van de Heer. Voor iedereen is er wel iets, een woord, een aanraking, een ervaring die diep gaat, losweekt of vastberaden maakt. Sommigen weten meteen welke les zij meenemen vanuit Schotland. Sommigen hebben antwoord gekregen op de vraag waarmee zij aan de start verschenen. Anderen hebben antwoorden gekregen op vragen waarvan zij het bestaan niet eens wisten. Maar iedere man gaat naar huis met de zegen, gehuld in de rode polo, trots, als Musketier.

Brothers!

Yes brother!

What do we want to do?

We want to serve!

Who do we want to serve?

We want to serve the King!

Who is the King?

Jesus!

Stichting de 4e Musketier

Postbus 40062
7504 RB ENSCHEDE

CONTACT

KVK: 08177329
BTW: NL819575136B01

sbb beeldmerk