FacebookTwitter
Mijn 4M menu

Log in

April 2011

Onderstaand verslag is geplaatst in CV Koers.

MY BROTHERS IN ARMS
Samen met meer dan honderd christelijke mannen een weekend lang klimmen, fysieke grenzen verleggen en je eigen potje koken in de Schotse Hooglanden. Doel: dichter bij God én jezelf komen. Het dagboek van Ard Hunnersen (36). 'Uit mijn zak haal ik een Fisherman's Friend. Sterk spul...'

Zwolle, dinsdag 12 oktober, 9:42 uur – een normale werkdag
Het mailtje van een vriend is duidelijk: 'Durf jij de uitdaging aan, een avontuur met acht mannen in Schotland?' Wat volgt, is een indringende uitnodiging. 'Durf jij jezelf te verliezen aan De Koning? Durf jij los te laten? 72 uur lang, omgeven door het verpletterende landschap van de Schotse Hooglanden. Elk uur doet ertoe, om te komen tot nieuwe verwondering. Nieuwe verwachting. Nieuwe kracht, nieuwe richting. Nieuwe vriendschappen.'
Ik heb weleens gehoord van de weekenden van De 4e Musketier. Dat is toch iets voor stoere mannen die helemaal voor God willen gaan? Ik bekijk het met argwaan. Musketiers? Dat klinkt als een samenzwering, een genootschap met gebruiken en rituelen. Maar ik zag ook de glimmende oogjes van mannen die eerder meegingen. En: nieuwe kracht, nieuwe richting en nieuwe vriendschappen... dat spreekt mij wel aan. En dan Schotland! Een half uur later meld ik mij aan. Met deze groep wil ik mee. Als zij wat spannends gaan beleven, dan ík ook.

Hattem, zaterdag 5 maart, 8:48 uur – een parkeerplaats aan de A50
Op een parkeerplaats aan de A50 begint de introductiedag: een zware kennismaking met De 4e Musketier. We sjouwen met grote palen, met onze tassen en met elkaar. De drill-inspector laat ons zwoegen, zweten en kruipen. ,,In de houding!" We voelen ons klein en nietig en komen met spierpijn weer thuis. De spanning voor 'Schotland' neemt verder toe.

Edinburgh, Schotland, 14 april, 16:39 uur – grasveld bij het Hilton-hotel
Daar staan we, meer dan honderd man. Goed uitgerust; lekker geslapen en met onze dure merkkleding, volle rugzakken en geïmpregneerde bergschoenen. Regen of zon: wíj zijn er klaar voor. Daar is de organisatie met de laatste instructies. Alle spullen die we niet nodig hebben – telefoons, horloges, muziekspelers – moeten we verzegeld opbergen. Drie bussen zullen ons naar het adembenemende nationale park van Cairngorms brengen.
Drie uur later zijn we er. Terwijl de schemering inzet, stellen de teams zich op en beginnen met tussenpozen te lopen. Er wordt ons gesommeerd in stilte te lopen. Volgzaam lopen we achter de begeleider aan. Onderweg krijgen wij onze proviand voor twee dagen en andere benodigdheden. De zakken aardappels, wortels, uien, appels, crackers, cola en chocoladerepen, het kookstel en de potten chocoladepasta en jam moeten we onderling zo efficiënt mogelijk verdelen. We lopen ruim een uur en het wordt steeds donkerder. Zaklampen mogen niet aan. Dat is ook helemaal niet nodig: de volle maan verlicht ons van achteren zodat we alles verbazingwekkend goed kunnen zien. Ik denk aan Psalm 121 die we lazen toen we voor het laatst bij elkaar kwamen om ons op dit weekend voor te bereiden. 'De Heer is je wachter, de Heer is de schaduw aan je rechterhand: overdag kan de zon je niet steken, bij nacht de maan je niet schaden.' In dat vertrouwen loop ik verder.
Na een uur of twee mogen we in de ijskoude rivier naakt een bad nemen, een skinny dip om ons symbolisch te reinigen. Hoewel het niet verplicht is, gaan we allemaal. Rillend van de kou drogen we ons af, de damp komt van onze natte lichamen. Vol trots trekken we even later onze beloning aan: het rode poloshirt van De 4e Musketier. Er is nog een verrassing: voor iedereen is er de waterproof uitvoering van het Nieuwe Testament. Gejuich klinkt op: nóg een mooie gadget in onze pocket!
Het is donker en koud. Is het al nacht? Nog even lopen door het moerassige gras en we zetten onze tentjes op vlakbij de rivier. Een beetje onwennig gaan we slapen.

Cairngorms National Park, vrijdag 15 april, 7:23 uur
De volgende ochtend worden we gewekt. Hoe laat zou het zijn? Begeleider Willem leest het verhaal van David en Goliat voor. Hij vertelt het zo beeldend dat ik me afvraag welke kinderbijbel hij vroeger heeft gelezen. ,,Vandaag zullen jullie een aantal reuzen tegenkomen die jullie moeten trotseren.''
We worden op pad gestuurd en zetten de pas er stevig in. Het decor is een schitterend natuurgebied met – soms besneeuwde – toppen boven de duizend meter.

'These mist covered mountains... are a home now for me'.

Geconcentreerd lopen we over een smal paadje. Een misstap is zo gemaakt met al die losliggende stenen en keien. En met het gewicht van de rugzak erbij verlies je zo je evenwicht. Het is prachtig weer, de zon schijnt af en toe en ik realiseer me dat ik een aantal spulletjes voor niets heb gekocht. Wat een geluk!
Op de bergtop Bod an Deamhain (Devil's Point) is het tijd voor een korte overdenking over de reus van onrecht. Een indringend verhaal over de VN-militairen die in Rwanda hun bevelhebbers gehoorzaamden en daardoor duizenden vluchtelingen in de steek lieten die bij hen bescherming hadden gezocht. Een pater ontfermde zich vervolgens over de vluchtelingen en moest dat met de dood bekopen. Hij liet zijn hart spreken, en ging daarmee het onrecht te lijf. ,,Welke reus van onrecht wil jij slechten? Gooi dan symbolisch een steen in het water om jouw reus mee te lijf te gaan: het onrecht dat jij wilt bestrijden." Best lastig om te bedenken welk onrecht ik zou willen bestrijden. Ik gooi een steen in het water en denk na over de maatschappij, de kerk en mijn vrouw en kinderen.

'But my home is the lowlands... and always will be'.

Daarna wordt het zwaarder. Het paadje verandert in een stenen hindernisbaan en we zwoegen ons een weg naar boven. Moe komen we aan op een met stenen en rotsblokken bezaaide plek tussen twee bergkammen. Henk Stoorvogel wacht ons op. Hij spreekt over de reus van lust. ,,Lust gaat altijd gepaard met de slechte afloop. Iedereen wordt er slechter van. Jijzelf, maar ook de mensen in je omgeving. Kappen dus.''

Het raakt de mannen en we praten erover door. Wat is lust? Is dat alleen het begeren van een vrouw, of verlangen naar seks? Of heeft het te maken met onze zucht naar mooier, steeds meer en met onze ik-gerichtheid? Met eten en drinken, welvaart, materialisme? Het roept bij iedereen herkenning op en we praten er tijdens het vervolg van de tocht over na.
Een half uur nadat de tentjes staan, zitten we in een kringetje aardappels te schillen en de wortels en uien te snijden. We knutselen een heerlijke stoofpot in elkaar, compleet met in dunne plakjes gesneden chorizoworst. Puur genieten! We zien de jaloerse blikken van pechvogels die tijdens het wandelen alle wortels al hebben opgegeten. We hebben een heerlijke, zonnige avond waarin goede gesprekken en een hoop lol elkaar afwisselen.

Cairngorms National Park, zaterdag 16 april, 6:54 uur
Als we worden gewekt, horen we dat we zo snel mogelijk klaar moeten staan. We pakken snel in! Vandaag is de dag van de berg. Na een uur wordt er plotseling wat druk op de ketel gezet: korte opdrachten in ferme bewoordingen. Ik vraag me af of degene die ze uitspreekt vroeger is gepest. De rugzakken moeten af. We zoeken een stok en beginnen aan de tocht naar boven met verder alleen het broodnodige: water en warme kleren. Zwoegend werken we onze bezwete lijven naar boven en het uitzicht wordt steeds mooier. Boven gekomen, horen we het indrukwekkende getuigenis van ex-drugscrimineel en kickbokser Joop Gottmers. Hij bracht verschillende offers in zijn leven, maar leerde op wonderlijke wijze om het aan God over te laten. ,,God zal erin voorzien. Geef je offer terug aan God. Als het nodig is, komt Hij met de oplossing." Het raakt mij. En terwijl we onze steen zoeken die we op het symbolische 'altaar' leggen, denk ik aan mijn vader die – na de scheiding – bij ons wegging toen ik acht jaar oud was. Bijna nooit meer gezien. En ik zie mijzelf staan aan het graf van mijn dochter Lisa. Zij stierf – drie dagen voordat ze geboren had moeten worden – in de buik van mijn vrouw. Een prachtig mooi meisje. Waarom?
Ik besluit mijn vader en mijn dochter uit handen te geven, terug aan God. Sommige dingen moet je niet zelf willen oplossen. Geef ze terug aan God. God zélf zal erin voorzien. Wow... wat een eyeopener! Uit mijn zak haal ik een Fisherman's Friend. Gek: ik realiseer mij opeens dat Jezus ook een vissersvriend was. Sterk spul...
Tjonge, het begint verdraaid nog wat te worden zo. To the point en zinvol. Geen fratsen, geen omhaal van woorden. Musketiers slaan niet door in een idee van heroïek of romantiek. Deze jongens hebben het begrepen. Ze gaan ons voor in 'nemen zoals het is', maar dan mét God. De kern, ontdaan van alle versierselen.

Dak van Schotland
Hijgend klimmen we verder, het waait hier en het wordt koud. Mijn dure jas komt goed van pas op deze hoogte. Schitterende toppen, met weidse uitzichten rondom. Steile kloven en bergrivieren die meanderend uitmonden in verre meren. Het dak van Schotland. Hier denken we na over de dood van Jezus: wie is daarvoor verantwoordelijk? Tijdens de klim naar de volgende top denken we daar in stilte over na. Meer dan honderd mannen, zwijgend omhoog, op zoek naar God. Onderweg houden onze begeleiders ons afbeeldingen voor met verantwoordelijken voor Jezus' dood. We zien Petrus, de hogepriesters en schriftgeleerden, Judas, het volk dat riep: ,,Kruisig Hem!'' Maar zij zijn het níét. Uiteindelijk houdt iemand ons een spiegel voor, letterlijk. Ik neem de tijd om erin te kijken. Ja, ook ik ben schuldig. Ik weet het, maar toch is het confronterend. Dan volgt het laatste stuk naar de hoogste top, 1111 meter. Onze stok houden we met twee handen achter ons hoofd, om het kruis te symboliseren. Die laatste kilometer snijdt de wind ons om de oren, het is mistig en koud. We lopen over een soort maanlandschap van mos en keien. Onze begeleiders lezen bijbelteksten over het sterven van Jezus.
Dan opeens doemt het op, voor ons, boven ons, nog wazig in de mist: een groot kruis, op de hoogste top. Opgebouwd door de voorste mannen. En bij het kruis staat begeleider Willem, met een open bijbel. Hij kijkt mij aan en zegt: ,,En Jezus zei: het is volbracht." Dankbaar kijk ik terug. En opgelucht laat ik mijn handen – nog steeds met de stok achter mijn hoofd – weer vallen.
Daar op de top van Sgòr Gaoith (Windy Peak) komt het tot een hoogtepunt. De eerste groep heeft van de planken het kruis opgebouwd. In het krat dat is meegezeuld zitten een paar flessen wijn, een doos matzes, een paar houten bekers en wat briefjes en pennen: alles wat nodig is voor een avondmaal op z'n Musketiers. Willem leest uit de Bijbel over Jezus en het avondmaal, we bidden en we krijgen de gelegenheid om onze lasten en belemmeringen symbolisch aan het kruis te spijkeren. En daar, op 1111 meter hoogte, beleef ik het mooiste avondmaal van mijn leven. Moe van het lopen maar voldaan, met de blik op oneindig en 'dichter bij God'. Om ons heen huilende, stille en knielende mannen. Verder hoeft niet.
Na onze zware klim gaan we dezelfde weg terug het dal in, het zwaarste gedeelte. Honderden meters naar beneden, kilometers lang. Na uren sjouwen komen we bij een prachtig meer en slaan we voor de laatste nacht onze tenten op. We ploffen uitgeblust neer, verzorgen onze voeten met talkpoeder en trekken schone sokken aan. Intussen wordt er een heerlijke maaltijd voor ons klaargemaakt. Overal beginnen mannen ongeduldig met lepels in bordjes te rammelen. Het wachten wordt beloond met een groot varken aan een spit, en voor elk team een fles Schotse whisky! In de koude schemering verstomt langzaam het geluid. Moe maar voldaan ritsen we de tentjes weer dicht, her en der wordt nog even vlug tegen een boom gepiest. Heerlijk. Slapen!

Ruthven Barracks, zondag 17 april, 5:49 uur
We worden vroeg ons bed uit gebonjourd. Vandaag voor de laatste keer opbreken. Behendig en snel pakken we alles in, we worden er goed in. Wat zou deze dag nog voor ons in petto hebben? Zondag is natuurlijk een rustdag, maar hoe doen Musketiers dat? We lopen een klein stukje op zere voeten en wachten op de bus. Om precies 7 uur verlaten we Cairngorms National Park aan de westkant, we hebben het park dus doorkruist. Een uur later naderen we de sfeervolle ruïne van Ruthven Barracks, een barakkencomplex van een Schots legergarnizoen uit de achttiende eeuw. Wat een schitterende locatie! De bus stopt en we worden verwelkomd door een Schotse doedelzakspeler in vol ornaat. Vol verwachting lopen we de heuvel op, de ruïne in. We zingen – met doedelzakbegeleiding – Amazing Grace. Na een indringende meditatie van Henk Stoorvogel is er ruimte voor bemoediging, gebed, zingen, overdenking, bezinning en getuigenissen. Tranen rollen over mijn wangen als ik zie hoe twee van mijn teamgenoten getuigen van wat God in hun leven doet. Het raakt alle mannen en we juichen en klappen geëmotioneerd voor elkaar. We zijn trots op de Koning!

Zwolle, maandag 18 april, 12:57 uur
'Some day you'll return to... your valleys and your farms'.

Weer thuis. Vandaag geen spannende verrassingen, ik heb vrij genomen. De kinderen zijn naar school en mijn vrouw doet boodschappen. Morgen weer aan het werk. Zittend aan de keukentafel maak ik de balans op: wat heeft dit weekend mij nu eigenlijk opgeleverd? Zal ik het proberen op te schrijven? Met frisse tegenzin klap ik 's middags voor het eerst weer m'n laptop open en ik kies in iTunes de mooiste versie van Brothers in arms van Dire Straits. En alles is weer normaal... of toch niet?

Stichting de 4e Musketier

Postbus 40062
7504 RB ENSCHEDE

CONTACT

KVK: 08177329
BTW: NL819575136B01

sbb beeldmerk