FacebookTwitter
Mijn 4M menu

Log in

  • banner blok2
  • banner blok3
  • banner blok
  • Het Musketier Event:

    Jaarlijks inspiratiepunt voor alle Musketiers en hun vrienden

  • Een reis van 72 uur waarbij 30 cm

    misschien wel de langste afstand is...

  • één strijd, één avontuur,

    één jaar, één reis en uiteindelijk één dag…

    voor gerechtigheid. Ga jij mee?

Rwanda 2012: De finish is de start

33 mannen reisden op 13 mei met de 4e Musketier en Compassion naar Rwanda, om zich te verdiepen in armoede en onrecht en om op zaterdag 19 mei een hele of halve marathon te rennen in de Afrikaanse hitte. De mannen lieten zich voor meer dan 310.000 euro sponsoren, bestemd voor de allerarmsten en de training van nieuw christelijk leiderschap in Rwanda en Oeganda. De mannen gingen om te geven, maar ontvingen zelf vele malen meer: ‘Eindelijk kan ik mijn passie voor hardlopen inzetten voor God.’

Niet de enigen
Zaterdag 19 mei. De dag van de marathon. De wekkers gaan rond drie uur ‘s ochtends af. Even wat eten, een halve liter sportdrank drinken en nog een uurtje woelen. Sommige lopers moeten te vaak naar de WC. Buikloop heeft toegeslagen. Anderen staren naar het plafond. Angst en vastberadenheid strijden om de voorrang. Hier heeft iedereen vanaf de herfst naar toe geleefd. Fondsenwerven en hardlopen versmolten tot een vaste cadans in het toch al drukke leven. Gezinnetjes hebben offers gebracht, vrije dagen zijn opgenomen, vakantiegeld is in deze reis geïnvesteerd. En nu gaat het gebeuren. Om half zes verzamelen de mannen zich voor het hotel. Strakke bekkies boven strakke lijven. Op de straat voor het hotel klinkt in de verte gezang. Het is massaal, zwelt aan, klinkt als een leger tijdens een veldtocht. Dan dendert het gezang voorbij: tientallen jongeren rennen voorbij, zingend, lachend, juichend. Het doet surrealistisch aan. De Musketiers dachten dat zij de enigen waren die zo gek waren om rond vijf uur op te staan om in Afrika te gaan rennen. Nu draaft golf na golf met honderden zingende jongeren voorbij. Het schouwspel blijkt het gevolg van een nieuwe wet in Rwanda, die studenten verplicht om elk weekend aan lichaamsbeweging te doen.


Rwanda
De hardlopende jongeren bevestigen wat de hele week op talloze manieren al duidelijk is geworden: Rwanda zit in de lift. De genocide in 1994 heeft in drie maanden tijd aan meer dan één miljoen mensen het leven gekost. Hutu milities waren vastbesloten om alle Tutsi landgenoten uit te roeien. In de gaskamers van de concentratiekampen van Hitler was moord massaproductie. In Rwanda werd moord een ambacht. De enormiteit van het geweld en de creativiteit van de wreedheid waren schokkend. Een bezoek aan een kerkje op het platteland maakt de intensiteit van de genocide duidelijk. In de kelder onder de kerk liggen de lijken van 30.000 slachtoffers, waarvan 15.000 mensen in of bij de kerk zijn afgeslacht. Een overlevende van de moordpartijen haalt onder een doek wat oud ijzer tevoorschijn: hiermee werd het slagerswerk op mannen, vrouwen, kinderen en baby’s uitgevoerd; pikhouwelen, machetes, knuppels en messen. Maar 1994 is verleden tijd. Een inwoner van Rwanda is niet langer een Hutu of een Tutsi, maar alleen een Rwandees. Elk kind moet verplicht naar school, voor iedereen is tegen een klein bedrag medische zorg beschikbaar. Het land heeft de snelst groeiende economie van Afrika. Uit de ogen van de meeste mensen die de lopers ontmoeten spreekt hoop. Een paar mannen zijn enkele jaren geleden ook in Rwanda geweest en ontmoetten toen onder anderen Rose, een vrouw, tijdens de genocide verkracht door een man met HIV. Haar man is door de genocide om het leven gekomen, haar jongste kind lijdt, evenals Rose zelf, aan HIV-AIDS. Twee jaar geleden verdiende Rose de kost met een breimachine die ze in haar woonkamertje had staan. Nu heeft Rose een motor en leidt ze een bedrijf met elf breimachines, aan de hoofdweg van haar stadsdeel.

Ultieme uitdaging
Eigenlijk geeft het woord ‘marathon’ de zwaarte van de uitdaging van vandaag niet goed weer. Qua afstand lopen de Musketiers een marathon: 42.195 meter. Rwanda is het land van de 1.000 heuvels. Dat betekent dat er in het hele land geen vlak stuk weg te vinden is. Wegen kronkelen omhoog, of naar beneden. Asfalt is zeldzaam. Tijdens de route door het laagland van Rwanda moeten de mannen 772 meter klimmen, onder een strakblauwe hemel in een temperatuur die zal oplopen tot boven de 25 graden celsius, met een luchtvochtigheid van 90%. De marathon voert voor een deel door de jungle, waar mannen moeten springen over kuilen, geulen en greppels. Qua parcours is het een cross-country loop, over marathonafstand. Qua hoogteverschil staat de krachtmeting gelijk aan een bergetappe in een wielerwedstrijd.


Wie heeft jou hier gebracht?
Om kwart voor zes staan de lopers dicht bij elkaar, bij het startpunt. Henk Stoorvogel spreekt de mannen toe: ‘Je bent hier vandaag niet alleen. Je staat op de schouders van mensen die jouw leven hebben beïnvloed. Wie heeft jou hier gebracht? Loop vandaag op zo’n wijze dat je deze personen eert. Hou je blik gericht op Jezus. Wordt het zwaar? Hij is dieper gegaan voor jou. Krijg je pijn? Hij heeft meer geleden voor jou. Wil je opgeven? Hij heeft volgehouden tot het einde. Loop vandaag voor Jezus. Loop met je hart.’ De mannen knielen, houden elkaars handen vast en bidden: ‘Onze Vader die in de hemelen zijt.’ Om precies zes uur klinkt het startsein en dertig Musketiers, vergezeld door enkele Rwandese studenten wier studie door deze marathon wordt bekostigd, rennen weg.

Een feest
Vanaf de eerste kilometers is het lopen een feest. In Nederland wordt gebeden, de benen voelen sterk. De route voert de mannen een vallei in, de eerste zonnestralen weerkaatsen op de ochtendnevel die over de groene hellingen hangt. In reusachtige bomen kwetteren duizenden vogels, die rare Hollanders aanmoedigend met hun gezang. Na de eerste waterpost verdwijnen de lopers één voor één in de jungle, rennend over een roodlemen pad, springend over diepe kuilen, balancerend over wankele bruggetjes, glibberend langs modderpoelen, hollend langs bananenbomen, avocadoplantages en maïsvelden. Bij een waterput, ver beneden het pad roepen kleurrijk uitgedoste vrouwen de rood-zwart geklede renners met hun witte benen toe. Verbaasde tienermoeders met vier, vijf kinderen schateren het uit van het lachen bij het zien van al die zwoegende Muzungu’s, blanken. Na vijf kilometer onbegaanbaar terrein komt het pad in een klein stadje uit. Het is rond zevenen, maar iedereen is al op straat. Mensen lachen, klappen en roepen de lopers toe: ‘Courage, courage’ – ‘Houd moed, houd moed.’ Courage, dat is het woord voor vandaag. Voor sommigen is deze marathon een inwijdingsritueel in hun dienstbaarheid aan de Koning. Na vandaag zal hun leven niet meer hetzelfde zijn. Anderen zien de uitputtingsslag als een bedevaart en boetedoening: zo lang hebben zij armoede en onrecht genegeerd, maar deze wedloop is hun gebed: ‘Here God, vergeef mij mijn egoïsme, vergeef mij mijn hebzucht, laat mij volgen in uw spoor.’


Pak met stropdas
Tientallen Rwandezen lopen mee. Sommigen zijn in de weer met een schoffel of een schep, zien lopers naderen, laten hun werk voor wat het is en rennen mee, tien, twintig kilometer lang. Voor hen geen dure loopschoenen of vochtopnemende kleding. Op slippers, veel te grote instappers of gewoon blootsvoets hollen ze mee. Een man volgt tien, twaalf kilometer, gekleed in een pak, de rode stropdas netjes omgeknoopt, zonder een woord te zeggen. Wordt een loper eventjes niet begeleid door locals, dan klinkt alweer het geklepper van hardlopende voetjes, jongetjes, meisjes, die aanhaken, de Musketier bij de hand vatten en verder brengen.

Keuzes
Naarmate de marathon vordert komen Musketiers voor keuzes te staan. Groepjes vallen uiteen, sommigen raken uitgeput of achterop. Zetten de sterken door en gaan zij voor een tijd, of houden zij in en begeleiden zij hun makkers naar de finish. Verschillende mannen maken verschillende keuzes. Sommigen lopen door, halen hun gestelde doel – en hebben later spijt. Anderen besluiten hun competitieve drang op te geven en kiezen ervoor om te wachten, te coachen, te duwen. De beslissingen worden genomen in fracties van seconden, kleine momenten die laten zien hoe groot de renner is.

Wonden, littekens en eretekens
De marathon is intens, heeft eigenlijk niets met hardlopen te maken. De ziel van mannen wordt blootgelegd, voor de zoveelste keer in de week die meer dan iets anders een geestelijke reis is. Zoveel zonden zijn beleden, zoveel maskers zijn afgelegd. De lopers kwamen om vanuit hun rijkdom Afrika te zegenen, maar ontdekten dat de Rwandezen in al hun armoede rijker zijn dan zij. Sommigen lopen hand in hand, arm in arm, worstelend, brekend. Huilend, omdat zoveel jaren in onwetendheid zijn doorgebracht. Huilend omdat wij met al onze grootspraak zo’n klein leven hebben geleid. Huilend omdat vandaag duidelijk wordt dat alle mensen kinderen zijn van één Vader. Twee mannen slagen er in om, ziek als ze zijn, de halve marathon te volbrengen. Het is een topprestatie, maar evengoed een gebroken droom. Een jaar van voorbereiding strandt halverwege en slaat een wond. De wond zal met de tijd helen en veranderen in een litteken. Het litteken zal transformeren tot ereteken. Vandaag geeft God lessen mee die hij niet op een andere manier duidelijk kon maken. Een Musketier verliest soms een veldslag, maar nooit de oorlog. Hij zal opstaan en de volgende strijd krachtiger voeren, doorgloeid van de Geest.

Een nieuwe start
De finish nadert. De snelsten hebben 3.55 uur nodig. De dappersten komen na 5.45 uur binnen. Er wordt gehuild, gehugged, gevierd. De ervaren marathonlopers zeggen: ‘Dit was de zwaarste ooit, maar ook de mooiste, zeker weten.’ De uitdaging van de marathon bracht de mannen samen. De ultieme afstand was het excuus om veel fondsen te werven voor de allerarmsten. Een week van blootstelling aan onrecht en armoede en het beleven van intimiteit en vreugde heeft alle betrokkenen op een nieuw spoor gezet. De finish is een nieuwe start.

Stichting de 4e Musketier

Postbus 40062
7504 RB ENSCHEDE

CONTACT

KVK: 08177329
BTW: NL819575136B01

sbb beeldmerk