FacebookTwitter
Mijn 4M menu

Log in

Adwari, Adwari

Het is zondagmorgen kwart over zeven en ik sta bij de bagageband op Schiphol. Om mij heen speuren 120 mannen naar hun koffers. De nachtvlucht uit Kampala heeft sommigen goed gedaan, anderen kregen de slaap zichtbaar minder goed te pakken. Net toen ik me begon af te vragen of mijn bagage in Kampala was achtergebleven, riep iemand me toe: ‘Hee Theo, ik heb je koffer hier al hoor!’ We bevinden ons in een soort niemandsland. We zijn niet meer in Oeganda, in de wereld van armoede en niet genoeg, het Adwari van Pastor Joseph en zijn tractor en het gebied van de marathon. Maar ergens we zijn ook nog niet in Nederland. De meesten van ons moeten nog landen. Sommigen zien hun geliefden en zwaaien uitbundig naar de opgetogen mensen achter de glazen wanden. Heerlijk om er weer te zijn! Ik neem afscheid van de mannen. We hebben samen een band opgebouwd. Er is kameraadschap ontstaan. Zo’n intens avontuur samen beleven smeedt en versterkt vriendschap. Ik gun mezelf niet al te veel tijd overigens, want ik wil mijn trein niet missen. Ik wil geen half uurtje later dan nodig bij Harmke en de kinderen zijn.

Ik wandel met wat Musketiers naar de uitgang, check nog snel hoeveel minuten ik heb om mijn trein te halen en drentel vervolgens de schuifdeuren door. Ik geloof mijn ogen niet. Wat is dit schitterend! Overal Musketiers verstrengeld in een innige omhelzing met hun geliefde echtgenote. Blije kinderen die vol trots hun papa feliciteren met zijn topprestatie. Voor een moment sta ik daar met mijn koffer wat onhandig te draaien. Hoe vind ik mijn weg in deze kluwen van omhelzingen, plezier, opluchting en ontlading? En waar zal ik eens heenkijken in deze warboel van weerzien? Veel tijd om na te denken krijg ik niet, want daar is Pieter. Pieter! Onze geliefde vriend en held die in Enschede op kantoor de administratieve jungle van het hele avontuur samen met zijn team uitstekend heeft beheerd. Zijn immer lachende hoofd komt dichterbij en daar heb ook ik mijn eerste omhelzing te pakken. Er volgen er meer. Veel meer. Het duizelt me. Ik beweeg me naar voren, een uitweg zoekend naar de trein, want al die liefde hier doet mij nog meer verlangen naar thuis. Het lukt, ik ben een paar meter verder. Plotseling sta ik daar voor een groot rood spandoek. Compassion en Open Doors delen cadeaus uit. Wat een ontvangst! Met een rode roos en een rode fles wijn onder de arm, en een gloednieuwe felrode Musketiersfleece om mijn schouders spring ik een paar minuten later met andere noorderlingen aan boord van de Intercity. Ik zoek en vind een plekje, en strijk neer. Even bijkomen. Al snel dwalen mijn gedachten af naar Adwari. Adwari. Uiteindelijk bleek het daar allemaal om te gaan. Want wat was er nu werkelijk gebeurd?

Donderdag 30 mei was de dag van de marathon, de dag waarop we ons hadden gefocust. 120 blanke mannen streken neer in Adwari, trotseerden de hitte, de eindeloze meters en de pijntjes in die paar uren hardlopen over de rode aarde, door de fraaie vegetatie en langs dankbare Oegandezen. Daarna was er feest. 1500 Oegandezen uit de omgeving van Adwari waren afgekomen op het festival. Er werd gelachen, gedanst, gegeten en gevierd. Wij waren over het algemeen te uitgeput voor toespraken, te vermoeid om te dansen, te misselijk om te eten en daarom halverwege de middag al gereed om terug te keren naar het hotel in Lira. Daar deelden we met elkaar de extremiteit van de (halve) marathon-tocht en voor een handjevol kerels de ultraloop. Daarna doken we onze bedden in. Moe, maar o zo voldaan. Nietsvermoedend van het wonder van Adwari.

Pastor Joseph deelde met Henk de volgende dag wat er nu werkelijk was gebeurd.

Adwari.

Wij dachten dat dit slechts de naam was van het dorpje. Maar het betekende nog meer. ‘Adwari, Adwari’ was dé zin die je uitriep met de handen ten hemel geheven, als je een botbreuk opliep, een pan met water liet vallen, je voor de zoveelste keer geen eten kon geven aan je kinderen. ‘Adwari, Adwari’. Het was als een vloek gaan inwerken op de inwoners van de streek, die zo vaak waren geteisterd door rebellen, dieven en ellende. Ze waren het zelf gaan geloven. Zou er uit Adwari iets goeds kunnen komen? Toen Pastor Joseph de mensen vertelden dat er een marathon in Adwari zou worden gelopen door 120 blanke mannen, lachten ze hem schamper uit. Wij zijn immers Adwari, Adwari, hoe zou dat nu ooit hier kunnen plaatsvinden? Maar toen Klaas Oudman met een gevolg aan politiemannen de route kwam verkennen, begon hoop te gloren. ‘Zou het dan toch…?’ En ja, het zou dan toch! Op donderdag 30 mei gonsde de opwinding door de streek. Ze zijn er echt! En ze rennen ook nog. De rood aangelopen blanke mannen, hun gezichten nauwelijks onderscheiden van hun vuurrode Musketiershemd, werden beschouwd als een bovennatuurlijk verschijnsel, als een onmogelijk beschouwde werkelijkheid. Deze dag, deze mannen, dit verhaal - in hun dorp! Maar daar blijft het niet bij. Na de marathon was het feest. 1500 mensen waren er op afgekomen, en er was niet genoeg te eten. Na een slimme ingeving werden de 100 lunchpakketten ingeleverd en uiteindelijk bleek iedereen voldoende te eten te hebben. Ook dat ontlokte verbazing. Doorgaans aten westerlingen het beste voedsel op en verdwenen dan weer naar hun hotel. Nu nam bijna geen enkele blanke deel aan de maaltijd (weliswaar te misselijk en te moe voor eten, maar dat terzijde) en vertrokken ze zomaar in hun busjes. Toen wij allang lagen te slapen, feestte Adwari nog door tot ver na middernacht. Nooit eerder werd vreugde zo rijk gevierd. De vloek van Adwari, Adwari was doorbroken.

God had de zaak omgekeerd ten goede. Wij hadden het niet in de gaten. Maar wij waren niet zomaar in Adwari. Wij moesten er zijn. Dit was onderdeel van Gods plan voor Noord-Oeganda.

Vanaf nu praat heel Noord-Oeganda over Adwari. Maar niet langer zijn de inwoners van Adwari de mensen onder de vloek in de uitroep van radeloosheid. Nee, vanaf nu gaat Adwari de geschiedenis en de toekomst in als het dorp van de zegen, het dorp van de marathon, het dorp waar het wonder geschiedde.

Adwari staat als een gedenksteen in ons hart.

De betrokkenheid vanuit Nederland op de belevenissen in Oeganda was overweldigend. Voor alle support, bemoediging en meeleven – dank, veel dank!

Namens de 4e Musketier,

Theo van den Heuvel 

website

KARAKTER CHALLENGE ONLINE

link

4M ACADEMY

Man zijn heeft alles te maken met verantwoordelijkheid nemen. 

Lees verder

Karakterweekend

blok karakterweekend2

Een reis van 72 uur waarbij 30 cm misschien wel de langste afstand is...

link

AFTERMOVIE 4M EVENT '20

Kijk samen met ons terug op een schitterende dag vol fantastische ervaringen en krachtige keuzes!

link

Doe een vader-tiener weekend!

VT

Een bijzonder opbouwende ervaring tussen vader en kind.

Karakter weekenden

Bekijk welke weekenden er voor dit jaar gepland zijn!

link

Log in

Stichting de 4e Musketier

Postbus 1119
8001 BC  ZWOLLE

CONTACT

KVK: 08177329
BTW: NL819575136B01